Brykiet drzewny
Brykiet drzewny produkowany jest z rozdrobnionych odpadów drzewnych takich jak trociny, wióry czy zrêbki, które s± sprasowywane pod wysokim ci¶nieniem bez dodatku substancji klej±cych. Niska zawarto¶æ wilgoci sprawia, ¿e warto¶æ opa³owa brykietów jest wy¿sza ni¿ drewna.
Dziêki du¿emu zagêszczeniu materia³u w stosunku do objêto¶ci, proces spalania jest stopniowy i powolny. Brykiet drzewny ma najczê¶ciej kszta³t walca lub kostki. Technologia produkcji brykietów drzewnych by³a ju¿ stosowana przed II wojn± ¶wiatow± w Szwajcarii, jednak produkcja na skalê przemys³ow± rozwinê³a siê dopiero w latach osiemdziesi±tych XX wieku.
Surowcem do produkcji brykietu z biomasy mo¿e byæ ka¿dy rodzaj ro¶liny lub odpadów pochodzenia ro¶linnego. Najwiêksze znaczenie gospodarcze i najwiêksz± warto¶æ handlow± maj± brykiety produkowane z drewna . Do przerobu nadaj± siê praktycznie wszystkie rodzaje drewna i odpadów drzewnych, w tym zrêbki i trociny. Brykietowanie nastêpuje w prasach mechanicznych lub hydraulicznych bez stosowania ¿adnych substancji wi±¿±cych. O kszta³cie otrzymywanego brykietu decyduje rodzaj zastosowanej prasy brykietuj±cej. Linie do produkcji brykietu zarówno mechaniczne, jak i hydrauliczne, oferowane s± przez producentów krajowych i zagranicznych.
Brykiet w kszta³cie walca o ¶rednicy 50 lub 53 mm (produkowany w maszynach starszych typów). Ten rodzaj brykietu produkowany jest w brykieciarkach mechanicznych. D³ugo¶æ brykietu jest niejednolita i wynosi od kilku do kilkunastu centymetrów, a podstawa walca jest nieregularna.
Brykiet w kszta³cie walca o ¶rednicy 30 do 80 mm, o regularnej bryle i d³ugo¶ci zwykle kilka do kilkunastu centymetrów. Brykiet taki powstaje poprzez sprasowanie okre¶lonej porcji surowca w brykieciarce hydraulicznej.
Brykiet kominkowy - zwykle o¶miok±tny z otworem w ¶rodku, produkowany jest w brykieciarkach ¶limakowych.
Brykiet typu kostka - stosowany najczê¶ciej w kominkach. Ceny rynkowe brykietu tego typu oraz brykietu kominkowego s± zwykle wy¿sze od przeciêtnych cen brykietu typu walec.
Powsta³y w urz±dzeniu brykietuj±cym brykiet drzewny w skutek wysokiego ci¶nienia wywieranego na trociny posiada wysok± temperaturê, jest kruchy, a równocze¶nie ³atwo siê skleja. Konieczne jest zatem kondycjonowanie produktu, czyli jego stabilizacja termiczna i wytrzyma³o¶ciowa.

W wielu krajach europejskich obowi±zuj± normy okre¶laj±ce w³a¶ciwo¶ci paliwa produkowanego z biomasy. Najpowszechniejszy w Polsce rodzaj brykietu wg. niemieckich standardów DIN odpowiada klasie HP 5 (przekrój 0,4-1 cm, d³ugo¶æ <5cm). Wed³ug tej normy przekrój brykietu powinien posiadaæ geometryczn± formê tak± jak ko³o, kwadrat, wielok±t lub owal. Norma okre¶la równie¿ gêsto¶æ (1-1,4 g/cm3), wilgotno¶æ (poni¿ej 12%), zawarto¶æ popio³u (poni¿ej 1,5%), warto¶æ kaloryczn± (17,5-19,5 MJ/kg) oraz sk³ad chemiczny brykietu. Norma DIN nie dopuszcza stosowania jakichkolwiek substancji spajaj±cych. W Polsce jak dot±d nie wprowadzono jednolitych norm jako¶ci, jednak atesty brykietu drzewnego przeprowadzane s± m. in. przez G³ówny Instytut Górnictwa oraz Zak³ad Pomiarowo-Badawczy Energetyki Energopomiar.

Produkcja brykietu jest prostsza i tañsza od produkcji pelet. Do¶wiadczenia krajów takich jak Dania, Czechy czy Indie pokazuj±, ¿e produkcja brykietu mo¿e byæ powszechnie stosowana przez spo³eczno¶ci lokalne. W d³u¿szej perspektywie brykietowanie odpadów drzewnych mo¿e stanowiæ doskona³e uzupe³nienie do produkcji peletów - paliwa o du¿o wy¿szych wymaganiach surowcowych i technologicznych. Odpadowa czê¶æ z produkcji peletów mo¿e byæ poddana brykietowaniu. Brykietowaniu mo¿e równie¿ byæ poddana biomasa pochodz±ca z plantacji ro¶lin energetycznych, takich jak wierzba wiciowa lub ¶lazowiec pensylwañski , a tak¿e wiele materia³ów lignocelulozowych pochodz±cych z selektywnej zbiórki odpadów oraz s³oma.
Znaczenie brykietu w Polsce jako paliwa na lokalnych rynkach wzrasta. Stosunkowo niewielki próg finansowy inwestycji, w porównaniu z produkcj± peletów, wzrostowy rynek i zgodno¶æ z trendami ochrony ¶rodowiska sk³ania wielu producentów do rozpoczêcia produkcji tego typu paliwa. Jednym z powa¿nych ograniczeñ sta³o siê zapewnienie odpowiednich ilo¶ci surowca do produkcji i mo¿liwo¶æ jego pozyskania w odleg³o¶ci do 100 km od lokalizacji zak³adu produkcyjnego. Zak³ady produkuj±ce brykiet powstaj± g³ównie w rejonach o silnej koncentracji przemys³u drzewnego i meblarskiego oraz w s±siedztwie du¿ych obszarów le¶nych.
Brykiet drzewny stanowi atrakcyjn± alternatywê paliwow± dla szerokiego grona odbiorców. Analizuj±c sprzeda¿ brykietu w ci±gu trzech ostatnich sezonów grzewczych mo¿na zauwa¿yæ zwiêkszenie udzia³u tego paliwa w lokalnych rynkach. O ile w 2002 roku producenci przeznaczali swoj± produkcjê g³ównie na eksport, do Danii i innych krajów skandynawskich, o tyle ju¿ w 2003 roku paliwo to w zdecydowanej wiêkszo¶ci sprzedawane by³o w kraju. Do¶wiadczenia producentów brykietu wskazuj± na ogromny potencja³ lokalnych rynków i wzrastaj±ce zainteresowanie dotychczasowych u¿ytkowników kot³ów wêglowych. Brykiet drzewny sprzedawany jest najczê¶ciej w workach 20kg lub 50kg lub opakowaniach typu „big bag”.

Brykiet drzewny mo¿e byæ efektywnie spalany w kot³ach ma³ej mocy z zasypem rêcznym lub automatycznym podawaniem paliwa oraz w kot³owniach kontenerowych ¶redniej mocy z automatycznym systemem podawania paliwa i komputerowo sterowanym procesem spalania. Brykiet drzewny mo¿e byæ równie¿ wykorzystywany w kot³ach zgazowuj±cych. Mo¿e równie¿ stanowiæ paliwo zastêpcze w stosunku do wêgla i mia³u lub byæ z nimi wspó³spalany. W takim przypadku konieczne jest uwzglêdnienie zaleceñ producentów urz±dzeñ grzewczych w zakresie stosowania paliw zamiennych. Ekologiczne, o wysokiej sprawno¶ci spalanie brykietu w celach energetycznych odbywa siê w kot³ach o specjalnej konstrukcji, które charakteryzuj± zwiêkszone powierzchnie wymiany ciep³a i lepsze mieszanie spalin przy du¿ych wspó³czynnikach nadmiaru powietrza. Kot³y takie posiadaj± specjalne komory spalania wyposa¿one w ruszty sta³e lub ruchome, projektowane do spalania ró¿nych odpadów drzewnych.
¬ród³o: www.biomasa.org
|
|
|